๑๙/๕/๕๙ พฤหัส แห่ง พุทธวจน ธรรมวินัยจากพุทธโอษฐ์

๑๙/๕/๕๙ พฤหัส แห่ง พุทธวจน ธรรมวินัยจากพุทธโอษฐ์

13094263_1550893115213082_1169917873786740192_n13221642_1550893048546422_7575150006918193670_n13221741_1550893165213077_2148502786705939533_n13226953_1550893085213085_5288213998432598122_n13240727_1550893265213067_6014864408236079076_n13254589_1550893208546406_7107390740678807068_n13260027_1550893015213092_5158307834765541024_n

๑๙/๕/๕๙ พฤหัส แห่ง พุทธวจน ธรรมวินัยจากพุทธโอษฐ์

เนื่องด้วยห้วงเวลา “วิสาขบูชา” เพื่อเป็นการเคารพ สักการะ ระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณในองค์พระผู้มีพระภาคเจ้า

วันนี้มนุษย์พีเอ ได้ร่วมกัน “ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม” โดยการ สาธยายธรรม กฏอิทัปปัจจยตา ปฏิจจสมุปบาท เจริญอานาปานสติ และ เจริญเมตตา เพื่อดำเนินตามคำสอนพระศาสดา เพื่อให้ทุกคนได้รู้ และ เข้าใจ ความเป็นตัวเรา อย่างถูกต้อง ตรงจริง ตามที่พระศาสดาได้ทรงจำแนกแจกแจงไว้

ทรงประกาศธรรม เนื่องด้วยการปลงอายุสังขาร

-บาลี มหา. ที. ๑๐/๑๔๐/๑๐๗.
-บาลี มหา. ที. ๑๐/๑๔๐/๑๐๘.

ภิกษุทั้งหลาย ! ธรรมเหล่าใดที่เราแสดงแล้ว ด้วยปัญญาอันยิ่ง ธรรมเหล่านั้นพวกเธอพึงเรียนเอาให้ดี พึงเสพให้ทั่ว พึงเจริญทำให้มาก โดยอาการที่พรหมจรรย์ (คือศาสนานี้) จักมั่นคง ตั้งอยู่ได้ตลอดกาลนาน, ข้อนั้นจักเป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่มหาชน เพื่อความสุขแก่มหาชน, เพื่ออนุเคราะห์โลก, เพื่อประโยชน์ เพื่อความเกื้อกูล เพื่อความสุขแก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย.
ภิกษุทั้งหลาย ! ธรรมเหล่าไหนเล่า ที่เราแสดงแล้วด้วยปัญญาอันยิ่ง ฯลฯ, คือ :- สติปัฏฐานสี่ สัมมัปธานสี่ อิทธิบาทสี่ อินทรีย์ห้า พละห้า โพชฌงค์เจ็ด อริยมรรคมีองค์แปด.
ภิกษุทั้งหลาย ! บัดนี้เราจักเตือนท่านทั้งหลายว่า : สังขารทั้งหลาย มีความเสื่อมเป็นธรรมดา พวกเธอจงให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด, การปรินิพพานของตถาคต จักมีในกาลไม่นานเลย ตถาคตจักปรินิพพาน โดยกาลล่วงไปแห่งสามเดือนนี้.
สัตว์ทั้งปวง ทั้งที่เป็นคนหนุ่มและคนแก่, ทั้งที่เป็นคนพาล และบัณฑิต, ทั้งที่มั่งมีและยากจน ล้วนแต่มีความตาย เป็นที่ไปถึงในเบื้องหน้า, เปรียบเหมือนภาชนะดิน ที่ช่างหม้อปั้นแล้ว ทั้งเล็กและใหญ่, ทั้งที่สุกแล้วและยังดิบ ล้วนแต่มีการแตกทำลายเป็นที่สุด ฉันใด; ชีวิตแห่งสัตว์ทั้งหลาย ก็มีความตายเป็นเบื้องหน้า ฉันนั้น.
วัยของเราแก่หง่อมแล้ว ชีวิตของเราริบหรี่แล้ว เราจักละพวกเธอไป สรณะของตัวเองเราได้ทำไว้แล้ว. ภิกษุทั้งหลาย ! พวกเธอจงเป็นผู้ไม่ประมาท มีสติ มีศีลเป็นอย่างดี มีความดำริอันตั้งไว้แล้วด้วยดี ตามรักษาซึ่งจิตของตนเถิด. ในธรรมวินัยนี้ ภิกษุใดเป็นผู้ไม่ประมาทแล้ว จักละชาติสงสาร ทำที่สุดแห่งทุกข์ได้.

Share this post

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *